26 januari.

Reflectie na het mindful wandelen van 26 januari.

''Lachen is de zon die het gezicht van de winter bevrijdt.''
                                                Victor Hugo

Een grijze, koude dag met misschien een vleugje zon: 

dat was het weerbericht voor de dag van gisteren.
Het klopte helemaal: 
Het werd een gure, koude dag.
Het vleugje zon moesten we er wel zelf aan toevoegen.
Dit is wat mindfulness ons leert: te midden van die barre, snedige kou een glimlach  genereren.

Het vraagt 2 belangrijke bewegingen:

• De kou voelen en ermee zijn door te gronden.
  -De glimlach opzoeken en toelaten.

 Er was gisteren veel aandacht voor de voeten. 
Zeker als we staan, zitten, lopen zijn voeten de regio in ons lichaam die ons op de grond houden.
Voeten als basis van hoe je beweegt, je mentaal gezond houdt en dus,
op een koude dag als gisteren de glimlach (zon) kan toelaten.

Het klinkt heel simpel maar is het niet.
Het vraagt oefening:
Bewust worden waar je aandacht zomaar naartoe gaat en hem dan richten
op de focus waar je toe uitgenodigd werd: je voeten - de glimlach.
Als we dit doen reguleren we het zenuwstelsel
en laten we de natuur een deel van het leerproces overnemen.
Het gaat niet om meer te doen,
het gaat erom om thuis te komen in je lichaam (met de gure kou als uitdager) 
​

Als we Bart Moeyaert mogen geloven doet hij het elke morgen, eender welk weer.🙂
 
’s morgens na de hagelslag
groet ik de dingen van de dag.
ik groet de grond waarop ik sta,
de tafel en de tafella,
de lepels, vorken, messen,
de jam van rode bessen,
de kruimels naast mijn bord.
ik groet het keukenschort.
dan klim ik op de keukenkruk,
roep uit het raam: wat een geluk!
dag kat, dag merel, beer,
dag buitenlucht, dag weer!
​