reflectie na het boomritueel op 22 juni

Zag ik een bloesem terugkeren naar zijn tak?    
Het was een vlinder!
Arakida Moritaki
 
Op 11 mei gaf onze dierbare beuk ons een les in vergankelijkheid.
Niks blijft, ‘alles komt en gaat’… oefenen we vaak in onze meditaties, maar bij het zien van die grote stoere beuk die daar lag  leek het of we die les nog nooit geleerd hadden. We waren in shock.
Anderhalve maand later keren we terug.  Toen pas klaar om terug te kijken.
En misschien de wijsheid van de haiku over de bloesem en de vlinder te begrijpen!
 
Samen deden we een ritueel rond het afscheid van een beuk
We startten met de woorden van Lea:

11 mei…Over die middag

Niets vermoedend liepen we daar naar het bos.
Langzaam maakten de vormen van de bomen zich los
De afstanden tussen de bomen schemeren in de zon
De vele schitteringen tsjilpen
 
Dan… het lijkt niet meer als voorheen
Wat gisteren was, werd verplaatst
Wat recht was viel neer…
Details zijn nog niet binnen gezichtsbereik
 
Grote verbazing over de werkelijkheid
Een tekort aan zuurstof aan ademhalen
Een stap doen en helemaal wegzinken
Geen lucht meer voor een zucht
 
De basis helemaal weggevreten door micro-organismen
Weggeblazen door de stormwind
Ontworteld en weg de stevige steun, weg de schaduw
Daar ligt hij dan: “De grote stille” in de hoogte.
 
Maar opgelet, opgelet, opgelet
Het nieuwe schitterende middaglicht
Wijst erop, en diep van  binnen weten  ook wij
dat kleuren terugkomen
Dat elk plantje zelfs het kleinste weer
Zijn eigen kleur krijgt met de nuance van zijn eigen schaduw.
 
De vorm de lijn het licht de ruimte
Van onze plek is veranderd
Maar er is niets veranderd
De ziel,  de verbinding… is er en zal er altijd zijn! 
 
Om te ‘landen’ na deze woorden zetten we de zintuigen op scherp.
In een Ode aan de beuk werd overwogen wat hij in zijn lange leven allemaal gezien, gehoord, geroken en geproefd had… en wat zou hij wel gedacht hebben van dat troepje mensen dat elke maandag bij hem kwam staan om te ‘landen’ 🙂!

We oefenden het dan nog maar ’s:
Via de poorten van horen, zien, voelen, ruiken en smaken kwamen we  bij een hart dat overliep van dankbaarheid.
Hoe konden we deze beuk meer bedanken dan door uit te spreken wat we mochten ontvangen, tijdens onze ontelbare oefeningen onder zijn beschermende bladeren/takken:

Beschutting – herkenning – rust – schoonheid – een veilige plek – vriendschap – jezelf vinden – verdrietig mogen zijn – onrustig mogen zijn – bescherming – schaduw – kracht.

Op de zachte tonen van het lied: jij bent een deel van de keten – de keten bepaalt het getij – getij is  het voelen en weten en een deel van de keten ben jij, werden kaartjes met de woorden, samen met een takje en/of een blad in een cirkel gelegd. 

---

    

Het afscheid werd bezegeld met de woorden van Rita:
 
Dikke vriend al tientallen jaren,
Wat mochten we hier mooie momenten vergaren.
Met je takken statig en wijs,
Rond ons klein aards paradijs.
Een stormwind heeft je doen omgaan,
Maar wij blijven bij je staan.
De cirkel is nu zeer licht,
Want het bladerdak is niet meer dicht.
Je bent nog steeds onze steun,
En waarachtig nog een goede leun.
Bedankt om er voor ons te zijn,
We vinden het hier nog altijd fijn.
 
 
En van Lea:
 
 
Dag  boom, dag beuk, dag vriend
Dag stille hoge in de wind
Met je weelderig ontwaken in het helder licht.
En nu, na vele jaren later
Met je lijf, je takken en bladeren
Die ploffend, dansend vielen
In een dieper slapen
In een stilte, die van lente droomt.
 
 
en toen zongen we:
Vrolijke vrienden
 
Dat het ons hart raakte als ‘vrolijke vrienden’ was duidelijk.
Het werd gevoeld, doorleefd en los gelaten om altijd weer terug te komen,
zoals die vlinder!
​