Reflectie na het mindful wandelen van 21 september 2026

​Maak jouw levensreis niet als een toerist,
​maar als een avonturier


Op avontuur gaan vraagt op weg gaan, de beweging maken.
Het vraagt traagheid zodat je met respect voor alles wat je tegenkomt
doorheen de omgeving kan trekken.
Het gaat over andere horizonten verkennen.
Het kan als heel natuurlijk ervaren worden. Maar ook als een ware oefening.
Het vraagt moed om dat onzekere pad te bewandelen.
Openheid en nieuwsgierigheid zijn kwaliteiten die je helpen om door te zetten...

Doorheen het uurtje oefenen in de natuur ontdekten we dat dit heel mindful is.
Mindfulness beoefenen is op avontuur gaan in je leven:
niet als toerist maar de tijd nemend om het leven te leven.
Er niet respectloos doorheen walsen zoals sommige toeristen dit doen.

We gingen aan de slag. De avonturier in ons werd aangesproken.

De uitnodiging kwam dan om JA te zeggen.
Ja-zeggen tegen dat wat er is. Dit mag uitbundig maar hoeft niet.
Het mag ook heel zachtjes, bijna fluisterend.

Kan je ja-zeggen tegen ongemak - tegen drukte in je hoofd - tegen zorgen?
-Hoewel je het anders zou willen-
Kan je ja-zeggen tegen tevredenheid, tegen gewoon goed, tegen afgedwaald zijn?
Kan je ja-zeggen tegen een hart dat jubelt?
-kan je dit jezelf gunnen?-

Een zachte ja tegen jouw ervaring of een hele luide...

Als dit gebeurt ga je niet meer in de weerstand maar accepteer je dat wat er is.
Er ontstaat ruimte om je te openen voor de flow, voor de beweging.

Je laat je niet vastzetten maar je ontvangt, je doorvoelt en je kan het loslaten om terug in de flow van het moment te gaan.

En dat doe je met de nieuwsgierigheid van de avonturier die zegt:
Alles wat nodig is, is er - alles wat afleidt, merken we op en laten we gaan.
En zo blijft over wat telt.
Er komt dan een soort rust - een vredevol gevoel van waaruit je opnieuw kan gaan avonturieren!

Als dit aan ons mag gebeuren dan mag jij er zijn zoals je bent.
Met alle barsten en deuken  én met al je talenten en je kwaliteiten. 
Je zet je niet vast maar geeft jezelf het cadeau dat je mag groeien.

Je laat het licht toe.

De natuur spiegelt ons dit voor: lees het maar in de volgende tekst


Lang voor dat de takken van de boom naar de hemel reiken, groeien zijn wortels diep in de aarde.
Zijn onzichtbare wortels staan symbool voor al het geduld en het vertrouwen dat we op te brengen hebben als we ons telkens weer willen richten naar het licht.
De boom twijfelt niet, vertrouwt op wat er groeit, ook al is er veel onzichtbaar.
Op een dag zal je misschien ontdekken dat juist de ervaringen waarvan je ooit wenste dat ze nooit gebeurd waren,
de vruchtbare grond zijn geworden waaruit je wijsheid,
je compassie en je meer en meer durven en kunnen richten naar het licht stilletjes zijn voortgekomen.

---