Reflecties na het mindful wandelen van 11 mei 2026

Enkel met je hart kan je goed zien!
Het essentiële is onzichtbaar voor onze ogen

                            Antoine de Saint-Exupéry


Gisteren was het een en al oefenen met het hart. 

Alles van die dag had ons hart nodig.
Er was het verhaal van de Grote Panda en de Kleine draak, er was de uitzonderlijke koude meidag en er was de boom!

Vol verbijstering stelden we het vast: die sterke, grote, stoere boom stond niet meer!
 
De plek waar we jarenlang onze oefeningen mochten doen was plotsklaps anders.
De boom, omgevallen in zijn volle lengte, zijn volle zwaarte lag er middenin,
heel de ruimte in beslag nemend.

We keken en zagen kwetsuren bij andere bomen.
We merkten ook op dat er veel meer licht toegelaten werd.

Heel dit schouwspel had ons hart nodig om te beslissen: we blijven hier komen.
Het is het natuurlijk proces van komen en gaan.
Van nieuw leven dat zal gegeven worden vanuit dit breken.
Van leven dat zorgzaamheid vraagt in al zijn aspecten.

En is dat niet waar we heel de tijd mee aan de slag zijn?

Grote Panda en Kleine draak geven het ook aan:
zorgzaamheid, ook al wordt ze niet gezien, niet erkend, is broodnodig.
We herkennen het in de moeder die zorgt voor haar kind!
De vanzelfsprekendheid, zonder iets terug te vragen, terug te krijgen soms...

"Onderschat nooit de invloed van een klein gebaar op het juiste moment: het kan alles veranderen!" zegt kleine draak.

Het zijn de dingen die, niet gezien, niet bejubeld, de schoonheid van het leven uitmaken. 
En is dat niet de zoektocht waar het voor Kleine Draak om draait?

We oefenden met aandacht te schenken aan dat wat onze waardering krijgt.
Het was kijken naar dingen en mensen die ons ondersteunen.
Soms gewoon een glimlach, een goeiedag...

De echte oefening bestaat erin om dit toe te laten, het te voelen met je hart.
En als dit moeilijk is, je niet af  te sluiten, maar je te openen voor het feit dat het later misschien kan gevoeld  worden.

Het ging ook over waardering voor jezelf, kan je dat voelen, toelaten?

Het vraagt kijken met je hart. Het vraagt dat je het goede kan, wil zien. 

​Toon Hermans, verwoordt het als geen ander,  in volgend eenvoudig versje



Het leven heeft mij dag aan dag
heel duidelijk laten blijken:
De mooiste dingen die je ziet
die zie je, zonder te kijken.
​
Ze blijven bij je bovendien,

je hebt ze met je hart gezien.