Reflecties na het mindful wandelen van 2 maart 2026

                                                          Foto: Mark Van Houwenis


" Een open geest is als een parachute, hij werkt alleen als hij open is."   
"Een gesloten geest kan de schoonheid en diversiteit van de wereld nooit echt begrijpen." 

Samen met Grote panda en Kleine draak - het verhaal van James Norbury, zijn we dit voorjaar op zoek naar de mooiste plek op aarde. 
En om deze te vinden moeten we durven springen. 

Het verhaal vangt aan in het theehuis.

Thee drinken blijkt een belangrijke bezigheid voor Kleine Draak.
Dat weten we nog uit zijn vorig avontuur. In het thee-drinken vindt hij zijn rust.

Tijdens  hun thee-ritueel ontdekken ze een papiertje in een koffer. Voor kleine draak is het maar een papiertje. Maar Grote Panda, wijs als hij is, kijkt verder én vindt een landkaart met een route naar de mooiste plek op aarde.

Durven verder kijken dan je neus lang is. De tijd nemen om dit te doen ...
voorbij je oordelen en verwachtingen durven kijken. Dit werd de oefening.

We oefenden met een voorwerp dat we ter plekke opraapten.
Een blad, een takje, een grote tak, een koude tak ... een tak vol mos, enkel een stukje mos... een stuk hout: het kreeg allemaal onze aandacht.

We namen de tijd om te ontdekken... en er gebeurde heel wat.
Een mooie tak die na het voelen, betasten, bekijken niet zo mooi bleek -
een blad met gaatjes én kleuren die in de zon nog meer kleur kreeg - in een kwetsbare, mossige tak scheen de zon en een minuscuul deeltje van de tak kreeg zo'n glinstering dat het wel een diamant leek.

Wat een ontdekking als je de tijd neemt om te kijken. Het maakt je geest open en zet al je zintuigen op scherp zodat  schoonheid werd gezien in de zogenaamde lelijkheid.
Zo kijken, voorbij alle oordelen en verwachtingen... dat leer je in de mindfulness beoefening.
Het wordt een noodzakelijke houding om de reis naar de mooiste plek op aarde aan te vatten 🙂!

De wijze, oude soefi meester: Rumi verwoordde dit mooi en prozaïsch:
 
Hij  zei:
​
"Voorbij het oordeel van goed en fout (mooi en lelijk) is een open veld,
ik ontmoet je daar."
Ik doe mijn best om naar dat veld toe te gaan, mij niet te laten afleiden van de aanlokkende zijpaden, die naar schijnbaar mooiere oorden lijden. Maar ook ik ben maar een mens, soms is een zijpad net iets te mooi (om waar te zijn) en dwaal ik af. Laten we elkaar op dat open veld ontmoeten, wanneer is niet belangrijk, zolang je maar poogt het veld te bereiken.
 
Meer prozaïsch:  verwoordt klinkt het zo: 
 

"Verder dan ideeën over goed en kwaad, is er een veld. Daar ontmoet ik je.
Als de ziel in dat gras gaat liggen, is de wereld te vol om over te praten.
Ideeën, taal, zelfs de zin "elkaar" heeft geen enkele betekenis.
De bries bij zonsopgang heeft geheimen te vertellen. Ga niet terug naar de slaap.
Je moet vragen wat je echt wilt. Ga niet terug naar de slaap.
Mensen gaan heen en weer over de drempel waar de twee werelden elkaar raken.
De deur is rond en open. Ga niet terug naar de slaap."