Reflecties na het mindful wandelen van 23 februari

​Niet de wereld is verantwoordelijk voor haar schoonheid, maar wel diegene die er naar kijkt.
                                                    James Norbury

Vandaag stonden we in een beloftevol bos.
Er was de krachtige wind waardoor de wolken overwaaiden én er was de zon die af en toe kwam kijken.
Ze gaf zachtheid, licht en de belofte van een komende lente.
Zo ook het geluid van de vogels: zo klonken ze dit voorjaar nog niet!

Een prima moment voor het vervolg op de reis van de Grote Panda en de kleine draak: 
op zoek naar "de mooiste plek op aarde".

Al heel wat bedenkingen kwamen er rond schoonheid. Wat is mooi en wat niet. Hoe oordeel, verwachting en commentaar ons in de weg staan om echte schoonheid waar te  nemen

De start van de zoektocht begint met de qoute:
​Niet de wereld is verantwoordelijk voor haar schoonheid, maar wel diegene die er naar kijkt.

Mindfulness is  kijken - door het kijken bewust worden van wat er is: zowel het prettige als het onprettige. Mildheid aanboren om niet te oordelen en te laten zijn zoals het is.

We oefenden met de geluiden. Niet-prettige herkennen, er mee zijn of ervan weggaan.
Een chaos aan gedachtenspinsels opmerken en toch jezelf vriendelijk bij de hand nemen om de focus te houden.  Zo leren ontvangen - zijn - zonder veel commentaar - waardoor er misschien een moment  rust kan toegelaten worden - schoonheid kan gevoeld worden.

Dit oefenen vraagt zachtheid, mildheid, begrip. Het vraagt liefde.


Het zachte, lichte liefdesliedje van Bette Westera kon daarbij helpen.

Liefdesliedje
Ik vind je zo mooi als de sterren.
Ik vind je zo mooi als de zon.
Ik vind je zo mooi als de merel
die broedt op ons achterbalkon.

Ik vind je zo mooi als de bomen.
Ik vind je zo mooi als het gras.
Ik vind je zo mooi als de regen
die kringeltjes maakt in een plas.

Ik vind je zo mooi als de wolken.
Zo warm en zo wit en zo zacht.
Ik vind je zo mooi als de avond.
Ik vind je zo mooi als de nacht.
                        Bette Westera