Reflecties na het mindful wandelen van 23 maart 2026

Als ze erover praten
Hoor je nooit eens:
“Kijk daar vliegt een merelin”
“of hé, een winterkoningin”
Een vogel is een vogel, punt.
Zo vrij zijn wil ik ook
                                               Kate Schlingemann

Met dit kleine versje starten we gisteren onze les mindful wandelen.

Van wat willen we dan vrij zijn?
​
Van alles wat ons belet gewoon een goed mens te zijn…?? Ja, er is nogal wat dan:
Er is gebrek aan gezonde zelfliefde, gebrek aan liefde voor je medemens. Er is na-ijver, jaloersheid, de ander het niet gunnen, er zijn vele angsten, er is het verleden, er is een toekomst, er is… vul zelf je eigen ‘niet vrij zijn van’ maar in.
Er kan ook een omgeving zijn die je van je 'goede-mensenkern' weghaalt:
nieuwsberichten - een buur - lawaai van...

Kleine draak komt moeilijk los van het verleden, het verlies van zijn vroegere thuis, zijn theeservies…
stilletjes aan leert hij los laten, er niet te lang bij blijven stilstaan, er niet in blijven vasthangen.

Als hij dit, met vallen en opstaan doet dan opent zich een nieuwe deur: de deur naar het 'nu' waar nieuwe mogelijkheden zich aandienen. Hij leert van het verleden en neemt een besluit: hij wil op avontuur.
Dit vraagt durf en springen in het onbekende.

Op onze oefen-plek gisteren in het brasschaatse bos werd het een ware oefening:
er was veel lawaai van een machine die bezig was een beetje verder in het bos.

Iedereen koos zijn anker (adem, zintuigen, lichaam, een woord of mantra)
voor de momenten in de oefening dat je weggehaald werd door gedachten, gevoelens...  
We oefenden met hier te zijn.
Vrij van alles wat niet bij dit moment hoort om zo de vrijheid te vinden en te weten wat ik te doen heb.

Zo gebeurde het dat er toch een relatieve rust werd ervaren,
vrij van ergernis ondanks het intense lawaai van die machine.
Door het lichaam stil te laten zijn werd de geest ook rustiger.
In dit stille staan het laten zijn – ermee ademen – ermee zijn en opmerken dat het voortdurend verandert.
Terwijl je zo goed als het gaat bij je anker blijft...
Het is durven voelen – durven aanwezig blijven met dat wat zich aandient.
En zo met vallen en opstaan de vrijheid vinden om die goede mens te zijn. Punt!


                Marieke Lucas Rijneveld ging dit avontuur aan.
Je kan het lezen in haar gedicht:

​​Wie of wat je bent    
 
Ze zeiden al vroeg: dit is een vroege nestverlater
Je sloeg je vleugels te snel uit en nu weet je niet meer
Wie of wat je bent of je liever
Een mannetje of een pop: allebei is ook mogelijk.
 
Geen klaagzang, verlaat je gouden keeltje
Geen gezeur over het verkeerd geklapwiek
Want je weet, in mij klopt het hart zoals het
vroeger klopte, daar is niets aan veranderd.
 
Toch dromen over andere vogelsoorten
Over hoger kunnen vliegen van wolk
naar wolk en een keer niet grootzeil
op te zetten, een keer niet stoer te doen.
 
Zacht zijn in overwinningen, in enkele teleurstellingen
Dat te willen en beseffen dat alles mogelijk is, dat je inderdaad
Iemand bent die te vroeg vertrok.
 
Dat je soms kierewiet omgaat met verlies,
Maar dat er een moment komt dat je trefzeker
En gestroomlijnd door de dag zweeft, dat je denkt
Wie ik ook ga worden: ik zal schitteren.

​