Reflecties na het mindful wandelen van 9 februari

“Het belangrijkste is…”, zei grote panda,”.. je ogen open houden.”
                                                                 uit Grote Panda en kleine draak van James Norbury

Als je je ogen open houdt dan geef je bestaansrecht aan dat wat gezien kan en wil worden.

We ontdekten dat het woordje 'Bestaansrecht'  vele lagen kent.
We oefenden met zijn met wat er was:
het niet wegduwen of  het niet krampachtig vasthouden.
Dit doen we als we niet bewust kijken:
Het moeilijke duwen we dan onbewust weg en het aangename houden we soms krampachtig vast. 

We stonden daar -het was een grijze dag- en hielden onze ogen open zoals Grote Panda adviseert. 

We voelden de kou - we zagen bomen waarvan sommigen misschien wel ziek zijn -
we merkten op dat er iets cruciaals vergeten was waardoor er chaos was in dat hoofd -
Negatieve emoties werden gevoeld. 
En er was ook de zachte wind die onze wangen streelde. De warmte van de warme jas. 
Er was het fijne gezelschap, de inspirerende verhalen...

De oefening was dan om op te merken wat zich aandiende,
het te laten zijn en jezelf uitnodigen om vriendelijk te kijken, ook naar dat ongemak.
Dan je geest en je hart te openen naar het prettige...
niks forceren enkel kijken of er een beetje kan verschoven worden naar de kant van het prettige.
Als neutraal een 5 kreeg, tevreden zijn met de verschuiving naar een 6.

Je adem als gangmaker inzetten,
prettige gewaarwordingen van het moment toelaten en zo zachtjesaan zijn met dat wat er is.
​
Het is steeds opnieuw een oefening. 

​De tekstschrijver hieronder kent deze oefening en verwoordt het heel mooi:

De donkerte van het bos 
en dan, plots een vuurvliegje.
De donkerte van een maanloze woestijn 
en dan, uit het niet, 2 blinkende oogjes van de fennek.
De donkerte van een grijze dag 
en dan, onverwacht toch een zonnestraal.
De donkerte van een leeg huis 
en dan, zo maar, de maan door een kier.
De donkerte in jezelf 
en dan, als bij wonder, een lief gebaar.
De donkerte van de wereld 
en dan zelf je licht laten schijnen.
Zo jezelf uitnodigen om het ‘licht’ toe te laten en wat ‘lichter’ te zijn.
                                                        G.W.

​