 "Er zijn zaadjes gepland en op het juiste moment zullen ze tot bloei komen." Uitspraak van Grote panda - James Norbury Gisteren bracht het mindful wandelen ons bij emoties en hoe we daar mee omgaan. Kleine draak en Grote Panda verlaten de kust en zetten hun tocht voort doorheen de bergen. Het zit hun niet mee: het is een dag met ijzige regen en bijtende wind. De rust die ze gevoeld hadden de vorige avond bij het aanschouwen van de maan maakt bij Kleine Draak plaats voor frustratie en woede. Hij is boos en denkt dat ze het nooit zullen vinden: die mooiste plek op aarde. Het gaf ons de les om, ondanks tegenslagen, de moeite van het leven, de fricties van de dag door te doen en te blijven geloven dat het goede zijn weg zal vinden. Dat 'de schoonste plek' op aarde zich ooit zal tonen. We deden de oefening van de berg: Hoe kan het anders met de bergtocht van deze 2 figuranten in gedachten. Het beeld van een berg is 1 van de vele natuurelementen die we kunnen inzetten als we nood hebben aan bepaalde kwaliteiten die we herkennen in de natuur. Een berg staat voor stevigheid. Op momenten dat je je eigen stabiliteit nodig hebt en deze wat kwijt bent kan je die berg voor je zien: Zoals die berg neem je je plek in, sta je daar, stevig en gegrond. Je laat je niet omver duwen door de stormen in je leven. Soms zou je het vergeten, dat je dat kan. Dat je het in huis hebt: ondanks de heftigheid van de emoties die je overvallen, blijven staan! De berg herinnert je hieraan. Het is een kwestie van contact maken. En toen kwam het beeld van de hemel die zich aftekent tegen de berg waarmee de kwaliteit van openheid en ruimte werd aangeraakt. De hemel die staat voor licht en levendig, alles dragend en omarmend... Door aandacht te geven aan je houding kan je het belichamen: Strong back - Soft front. Kracht en zachtheid samen: Ze maken het mogelijk om ondanks intense emoties volledig aanwezig te zijn voor het spectrum dat het leven te bieden heeft. Kleine draak en Grote panda met hun bergtocht brachten ons gisteren bij de intensiteit van "boosheid". Kleine draak gelooft er niet meer in, wordt boos! 
Grote panda herinnert hem eraan dat vooruitgang niet altijd zichtbaar is. Dat alle zaadjes die vroeger geplant zijn op het juiste moment zullen bloeien. Hij nodigt kleine draak uit om geduld te oefenen en zich niet te verliezen in de boosheid. Het bracht ons bij een boeiende nababbel over emoties. Dat ze er mogen zijn en dat de kunst erin bestaat om ze niet te laten ontploffen en ze te beheersen. De meditatie van de berg en de hemel kan je helpen om dat vuur te blussen en te blijven staan om daarna -zo goed als het gaat- je weg doelgericht verder te zetten. Voor kleine draak betekent dit terug geloven in het vinden van de mooiste plek op aarde. Hij wil dit echt, dus kan hij maar beter "geduld" oefenen. David de wulf verwoordt het kernachtig: "Als je waarden hebt, Zal je af en toe verontwaardigd zijn. Let er dan op dat je waarden Hun waardigheid niet verliezen!"
0 Opmerkingen
 "De maan lijkt zo klein, en toch verlicht ze de donkerste nacht." uitspraak van de Kleine Draak - James Norbury Vorige maandag had de maan ons in de ban... Verhalen over de maan kwamen naar ons toe, langs alle kanten. Hoe nietig en klein die maan soms ook lijkt... ze is onmisbaar. Het werd een les - een levensles in het bewust worden van jouw unieke plekje in deze grote wereld. En hoe meer je bewust bent hiervan, hoe beter jij jouw plekje kan innemen. Het gaat over jezelf niet kleiner of ook niet groter maken maar -jezelf naar waarde schatten- Een dagelijkse oefening waar we weer meer bewust van werden. Vanuit het contact met ons lichaam dat daar stond op onze magische plek brachten we de aandacht naar gedachten: Kan ik mijn lichaam naar waarde schatten? Ook al functioneert het niet meer zoals vroeger...ondanks de pijntjes, de krampen, de zere plekken... de grote pijnen? Kan ik zien wat mijn lichaam nog steeds voor mij doet? Blijf ik oog hebben voor de dingen en ook de mensen die mij ondersteunen? Kan ik mezelf waarderen? Dit werd de kern van onze oefening gisteren. Voor velen een moeilijke oefening. De harts-energie werd er bijgehaald en de uitnodiging kwam om naast jezelf te gaan zitten op een bankje. Jezelf toespreken alsof je je beste vriend of vriendin bent. Vriendelijk en met veel liefde je kwaliteiten durven benoemen, uitspreken ... Waardering voelen voor jouw bijdrage aan deze wereld Zoals de maan voel je jezelf soms klein – maar kan je zien, kan je toelaten dat je soms je eigen donkere nacht of de donkere nacht van je medemens verlicht? De echte oefening bestaat erin om het te voelen met je hart en dit toe te laten, En als het moeilijk is, je niet af te sluiten, maar je te openen voor het feit dat het later misschien kan gevoeld worden. Ik nodig jullie uit om deze oefening mee te nemen en ze elke avond voor het slapen gaan te maken: Als ik de dag overloop: wat kan ik van mezelf waarderen? Misschien worden we dan wel zo wijs als de uil van het gedicht dat je vindt hieronder: Ode aan de maan. Als je wil kan je het lezen op de tonen van een bekende melodie die de maan bezingt https://www.youtube.com/watch?v=ITidiBe-0T0 https://www.youtube.com/watch?v=X-Xxqt6Xdio Maan, oh maan Wat ben je mooi en prachtig Zei de uil In haar gevlekte verentooi En zuchtte, middernachtig. Je schijnt ons bij In duisternis Je laat de sterren blinken En elke stille fluistering Laat je helder klinken. Maan, oh maan Jij schijnt ons bij Als alles uit het zicht is Terwijl de zon Alleen maar schijnt Als het toch al licht is Zo zei de uil En zuchtte zacht En vloog toen verder Door de nacht! Robbert-Jan Henkesier  Neem de tijd om in de zon te staan en nergens heen te gaan! Albert Camus Je hebt genoeg Je doet genoeg Je bent genoeg Ontspan Gisteren hadden we het over de lat, de lat die altijd hoger moet. Kleine draak kent er wat van. Vol bewondering kijkt hij naar de landschappen, de zeeën, de bergen rondom hem en hij voelt zich klein... hij maakt zich klein. Dat je nederig wordt bij alles wat je ziet op je reis naar de mooiste plek op aarde is helemaal geoorloofd. Maar je mag jezelf niet kleiner maken! Die lat die altijd maar hoger moet: het wordt ons opgelegd en leggen we ons zelf op. Ons lichaam blijkt dan dé graadmeter te zijn om te zeggen: STOP. Het gaat hier over het bewaken van jouw grenzen. In de 1ste groep deden we een fijne oefening met ons lichaam. Kleine bewegingen maken en navoelen: waar is er spanning - waar ontspanning... Wanneer het 'genoeg' is kan jij alleen voor jezelf bepalen. Niemand anders! Je hebt genoeg Je doet genoeg Je bent genoeg Ontspan Deze mantra werd in de 2de groep onder heel andere omstandigheden geciteerd. Ontspanning vinden terwijl de onrust van de natuur je in de greep heeft... Het werd een hele fijne oefening daar onder dat tentzeil. Dé schuilplek bij uitstek voor een plotse, intense stortbui. Kan je blij zijn met… tevreden zijn met dat wat je kan, dat wat je hebt? Het vraagt een beweging naar je hart: de zon toelaten, misschien wel dankbaarheid toelaten... schoonheid toelaten. Nederig bekennen dat jij 1 van de velen bent die jouw steentje bijdraagt – met jouw kwaliteiten, talenten en zo schoonheid brengt in deze woelige, complexe wereld. Zelfs tijdens een onverwachte, hevige stortbui onder een tentzeil! Christophe Vekemans geeft ons in zijn 'weesgedicht' hiervoor wat goede raad!  Wees blij, wees gerust Blijf kalm, kom hier Wees maar niet bang Maak veel plezier Wees steeds jezelf En wees gegroet Weet wie je bent En hou je goed Doe steeds je best Weet wat je doet En denk erom Niks moet!  Enkel met je hart kan je goed zien! Het essentiële is onzichtbaar voor onze ogen Antoine de Saint-Exupéry Gisteren was het een en al oefenen met het hart. Alles van die dag had ons hart nodig. Er was het verhaal van de Grote Panda en de Kleine draak, er was de uitzonderlijke koude meidag en er was de boom! Vol verbijstering stelden we het vast: die sterke, grote, stoere boom stond niet meer! De plek waar we jarenlang onze oefeningen mochten doen was plotsklaps anders. De boom, omgevallen in zijn volle lengte, zijn volle zwaarte lag er middenin, heel de ruimte in beslag nemend. We keken en zagen kwetsuren bij andere bomen. We merkten ook op dat er veel meer licht toegelaten werd. Heel dit schouwspel had ons hart nodig om te beslissen: we blijven hier komen. Het is het natuurlijk proces van komen en gaan. Van nieuw leven dat zal gegeven worden vanuit dit breken. Van leven dat zorgzaamheid vraagt in al zijn aspecten. En is dat niet waar we heel de tijd mee aan de slag zijn? Grote Panda en Kleine draak geven het ook aan: zorgzaamheid, ook al wordt ze niet gezien, niet erkend, is broodnodig. We herkennen het in de moeder die zorgt voor haar kind! De vanzelfsprekendheid, zonder iets terug te vragen, terug te krijgen soms... "Onderschat nooit de invloed van een klein gebaar op het juiste moment: het kan alles veranderen!" zegt kleine draak. Het zijn de dingen die, niet gezien, niet bejubeld, de schoonheid van het leven uitmaken. En is dat niet de zoektocht waar het voor Kleine Draak om draait? We oefenden met aandacht te schenken aan dat wat onze waardering krijgt. Het was kijken naar dingen en mensen die ons ondersteunen. Soms gewoon een glimlach, een goeiedag... De echte oefening bestaat erin om dit toe te laten, het te voelen met je hart. En als dit moeilijk is, je niet af te sluiten, maar je te openen voor het feit dat het later misschien kan gevoeld worden. Het ging ook over waardering voor jezelf, kan je dat voelen, toelaten? Het vraagt kijken met je hart. Het vraagt dat je het goede kan, wil zien.  Toon Hermans, verwoordt het als geen ander, in volgend eenvoudig versje Het leven heeft mij dag aan dag heel duidelijk laten blijken: De mooiste dingen die je ziet die zie je, zonder te kijken. Ze blijven bij je bovendien, je hebt ze met je hart gezien.  “Ik heb mijn manier gevonden om altijd en overal schoonheid te blijven zien.” George Saunders. In het verhaal van Grote Panda en Kleine Draak is de beslissing gevallen: ze zijn klaar voor hun zoektocht naar de mooiste plek op aarde. De volgende ochtend vertrekken ze langs de kust. Van in het begin zit het hen niet mee. Ze komen meteen terecht in een horizon die donker kleurt en bevinden zich al vlug in een eindeloze regenbui. Voor ons was het gisteren ook geen echt zonnige dag. Ondanks het frisse voorjaarsgroen dat alom aanwezig was waaide er een koude voorjaarswind. We deden de oefening van de boom. Genoeg bomen op onze oefenplek om ons te spiegelen. Welke boom trekt mij aan en herken ik in hem iets van mezelf?? En dan bewust worden dat die boom, dun of breed, lang of kort doorheen de seizoenen hier nog steeds mooi recht staat... Alle 4 seizoenen die er passeerden raken alle aspecten van het leven: de wind en de storm, de koude en de hitte, het wachten op nieuwe groei en het loslaten... En daar doorheen gaan - evenals die boom doen wij dit ook. Ja, er was veel herkenning! Zoals die boom kunnen we veel hebben en misschien juist daarom kan ik schoonheid blijven zien altijd en overal eender waar ik me bevind en eender wat mij overkomt. Het blijft oefenen en bewust worden hoe kneedbaar onze geest wel is. De boom spiegelt het ons voor! .  Een ruwe bast, mijn boom. Hij houdt me vast met al zijn armen. Ik mag me aan hem warmen. Mijn wang, zijn schors, mijn hand. Wie heeft hem ooit geplant? Een jongetje dat schaduw zocht, en man werd van het wachten. Zo waaien de gedachten tot boven in mijn kruin. Koelte in mijn tuin. André Sollie  Ik ben niet wat mij is overkomen, Ik ben wat ik verkies te worden C. Jung Kleine draak belichaamt deze woorden van C. Jung door te kiezen voor het avontuur: op weg gaan naar de mooiste plek op aarde! Hij is er klaar voor: "ik kan het verleden niet veranderen, maar we zijn nu hier, en de wereld wacht op ons!". Met dit besluit vindt hij de nodige rust en moed om te zien dat uit oude brokstukken terug nieuw leven kan groeien. Het leven dat mogelijk is op dit moment. Dit werd de les van gisteren: kunnen zijn in vrede met dit moment om zo opening te vinden voor wat ik nu te doen heb. We oefenden met ontspanning vinden in een namiddag waar de 4 seizoenen passeerden: Het hagelde, de wind waaide hard en luid en af en toe scheen de zon zacht op onze wangen. Ons niet verliezen in de spanning maar de opening bewaren vanuit ontspanning: De oefening begint met spanning op te merken in je lijf: Opmerken dat je op bepaalde plekken van je lichaam onnodige spanning vasthoudt - deze -zo goed als het gaat- samen met het uitademen laten wegvloeien. Niet simpel, niet gemakkelijk maar te doen als je opmerkt wat je nodig hebt aan kwaliteiten om erbij te blijven en goed te zorgen voor jezelf tijdens de oefening: Geduld - doorzettingsvermogen - vertrouwen - zorgzaamheid - vriendelijkheid? Als trainer geef ik graag het besef mee dat eender hoe de oefening ook gaat ze voor jou iets zal opleveren. Ook al ging het moeilijk: je bent deel van een groep die oefent. En zo ben je van betekenis voor jezelf en voor de groep. Dit is "de wereld die op ons wacht" om te zorgen en te laten verzorgen. Dit hebben we te doen voor en met elkaar in een wereld die dol draait. Een mooie afsluiter was het om de winter achter ons te laten en met een hoopvolle blik de lente tegemoet te treden.  De cirkel Als ik blijf kijken Zoals ik altijd heb gedaan Blijf ik denken zoals ik altijd dacht. Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht Blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd. Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd Blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan. Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan Blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt. Maar als ik mijn ogen sluit En ik voel mijn ware ik van binnen Dan kom ik deze cirkel uit En kan ik steeds opnieuw beginnen. Willem B.Tijsen  Als ze erover praten Hoor je nooit eens: “Kijk daar vliegt een merelin” “of hé, een winterkoningin” Een vogel is een vogel, punt. Zo vrij zijn wil ik ook Kate Schlingemann Met dit kleine versje starten we gisteren onze les mindful wandelen. Van wat willen we dan vrij zijn? Van alles wat ons belet gewoon een goed mens te zijn…?? Ja, er is nogal wat dan: Er is gebrek aan gezonde zelfliefde, gebrek aan liefde voor je medemens. Er is na-ijver, jaloersheid, de ander het niet gunnen, er zijn vele angsten, er is het verleden, er is een toekomst, er is… vul zelf je eigen ‘niet vrij zijn van’ maar in. Er kan ook een omgeving zijn die je van je 'goede-mensenkern' weghaalt: nieuwsberichten - een buur - lawaai van... Kleine draak komt moeilijk los van het verleden, het verlies van zijn vroegere thuis, zijn theeservies… stilletjes aan leert hij los laten, er niet te lang bij blijven stilstaan, er niet in blijven vasthangen. Als hij dit, met vallen en opstaan doet dan opent zich een nieuwe deur: de deur naar het 'nu' waar nieuwe mogelijkheden zich aandienen. Hij leert van het verleden en neemt een besluit: hij wil op avontuur. Dit vraagt durf en springen in het onbekende. Op onze oefen-plek gisteren in het brasschaatse bos werd het een ware oefening: er was veel lawaai van een machine die bezig was een beetje verder in het bos. Iedereen koos zijn anker (adem, zintuigen, lichaam, een woord of mantra) voor de momenten in de oefening dat je weggehaald werd door gedachten, gevoelens... We oefenden met hier te zijn. Vrij van alles wat niet bij dit moment hoort om zo de vrijheid te vinden en te weten wat ik te doen heb. Zo gebeurde het dat er toch een relatieve rust werd ervaren, vrij van ergernis ondanks het intense lawaai van die machine. Door het lichaam stil te laten zijn werd de geest ook rustiger. In dit stille staan het laten zijn – ermee ademen – ermee zijn en opmerken dat het voortdurend verandert. Terwijl je zo goed als het gaat bij je anker blijft... Het is durven voelen – durven aanwezig blijven met dat wat zich aandient. En zo met vallen en opstaan de vrijheid vinden om die goede mens te zijn. Punt! Marieke Lucas Rijneveld ging dit avontuur aan. Je kan het lezen in haar gedicht:  Wie of wat je bent Ze zeiden al vroeg: dit is een vroege nestverlater Je sloeg je vleugels te snel uit en nu weet je niet meer Wie of wat je bent of je liever Een mannetje of een pop: allebei is ook mogelijk. Geen klaagzang, verlaat je gouden keeltje Geen gezeur over het verkeerd geklapwiek Want je weet, in mij klopt het hart zoals het vroeger klopte, daar is niets aan veranderd. Toch dromen over andere vogelsoorten Over hoger kunnen vliegen van wolk naar wolk en een keer niet grootzeil op te zetten, een keer niet stoer te doen. Zacht zijn in overwinningen, in enkele teleurstellingen Dat te willen en beseffen dat alles mogelijk is, dat je inderdaad Iemand bent die te vroeg vertrok. Dat je soms kierewiet omgaat met verlies, Maar dat er een moment komt dat je trefzeker En gestroomlijnd door de dag zweeft, dat je denkt Wie ik ook ga worden: ik zal schitteren.  Geen enkele winter is eeuwig, Geen enkele lente blijft uit. Wees klaar om opnieuw te bloeien. Hal Borland De Ruïne Vanuit de ruïne vertrekken Kleine draak en Grote panda op hun tocht naar de mooiste plek op aarde. Het brengt heel wat emoties teweeg. De bouwvallige zuilen en brokkelige stenen maken Kleine draak weemoedig en doet hem terug denken aan al het verlies dat hij ooit geleden heeft. Het werd de les van loslaten om je daarna weer te openen voor de weg die voor je ligt. We deden de 5-4-3-2-1 oefening. Vanuit de zintuigen op merken wat er is - prettig of onprettig - het vriendelijk laten zijn. Het welkom heten en het daarna laten gaan. 5 dingen die je ziet 4 dingen die je hoort 3 dingen die je voelt 2 dingen die je ruikt En 1 ding dat je proeft Het bracht ons een hele andere perceptie van het verhaal van de dag. Emoties die ons vaak vasthouden werden zachter. Het werd een steviger staan in de eigen kracht in plaats van een onbewust vasthouden van intense emoties. Dat wat ons dagelijks bezighoudt: problemen, zorgen, plannen, de frictie van de dag, het werd helderder doorheen het oefenen. De wijsheid van Grote Panda die zegt: "jij bepaalt de koers van de boot, niet het spoor dat de boot achterlaat" werd zo op die magische plek in het park van Brasschaat doorleefd herkend! Als de emotie doorvoeld is, mag en kan je ze laten gaan zodat dat jij terug op koers zit om de weg te gaan... misschien wel op weg naar de mooiste plek op aarde! Een diepe wijsheid werd zo aangeraakt: dat winter niet eeuwig duurt en geen enkele lente uitblijft - en dat we de vruchten onderweg plukken van al die noeste arbeid. Je leest het hieronder in de eenvoud van het gedicht: de appeltaart  Nooit zag ik eerder
zo de tijd bewegen De eerste krokus in het gazon De vers gewitte tuinstoel bij de tafel Rijk gevuld mét appeltaart Een taart met appelen geplukt in de herfst. (naar Jozef Deleu)  We leven slechts om schoonheid te ontdekken. Al het andere is een vorm van afwachten. Kahlil Gibran Grote Panda kan kleine draak niet tegenhouden. Hij wil op weg, ondanks praktische bezwaren (het is immers al donker en er hangt onweer in de lucht🙂). Met dat kinderlijke, onbezonnen verlangen gaan ze op zoek naar die mooiste plek op aarde. Waar zou die zijn?... het willen vinden vanuit een diep verlangen naar schoonheid. In de huidige wereld die in brand staat wordt dit verlangen nog meer aangescherpt. Ook de wijze woorden van Kahlil Gibran manen ons aan om dit te doen want, al het andere is afwachten! Uit het korte fragment in het begin van het verhaal haalden we een les. We gingen op zoek naar dat kind in ons dat, ongeacht de leeftijd, nog wel ergens te vinden is. Wat een fijne oefening werd het om op zoek te gaan naar de magie van onze kindertijd. In de verhalen die verteld werden na de oefening was het opmerkelijk dat natuur nooit ver weg was. Dat ook de weg ernaartoe zo veel herinneringen naar boven bracht: Vooraan op de fiets, de wind in de haren op weg naar de boerderij of op de achterbank in de auto op weg naar de Oma die zoveel aandacht had... Het spel met de takken van de bomen - verse tomaten plukken en meteen opeten... De vrijheid, die blijheid, die verwachting werden terug gevoeld dankzij het verhaal van kleine draak. Deze kwaliteiten zijn broodnodig om onze tocht naar de mooiste plek op aarde aan te vatten. Wat is jouw vertrekpunt? Met deze open vraag sloten we de oefening af.  Misschien vind je het wel in het Afrikaans gedicht waarmee we de les beëindigden.
Alleen een kind kan luisteren naar het fluisteren van de wind Kan horen welke woorden waaien door de toppen van de bomen Door de wind van gisteren meegenomen en gelukkig veilig aangekomen Alleen een kind kan horen hoe geheimen zachtjes ritselen tussen de bladeren in het bos Het zijn vers geblazen dromen uit een ver land overzee gedicht uit Tanzania  Foto: Mark Van Houwenis " Een open geest is als een parachute, hij werkt alleen als hij open is." "Een gesloten geest kan de schoonheid en diversiteit van de wereld nooit echt begrijpen." Samen met Grote panda en Kleine draak - het verhaal van James Norbury, zijn we dit voorjaar op zoek naar de mooiste plek op aarde. En om deze te vinden moeten we durven springen.  Het verhaal vangt aan in het theehuis. Thee drinken blijkt een belangrijke bezigheid voor Kleine Draak. Dat weten we nog uit zijn vorig avontuur. In het thee-drinken vindt hij zijn rust. Tijdens hun thee-ritueel ontdekken ze een papiertje in een koffer. Voor kleine draak is het maar een papiertje. Maar Grote Panda, wijs als hij is, kijkt verder én vindt een landkaart met een route naar de mooiste plek op aarde. Durven verder kijken dan je neus lang is. De tijd nemen om dit te doen ... voorbij je oordelen en verwachtingen durven kijken. Dit werd de oefening. We oefenden met een voorwerp dat we ter plekke opraapten. Een blad, een takje, een grote tak, een koude tak ... een tak vol mos, enkel een stukje mos... een stuk hout: het kreeg allemaal onze aandacht. We namen de tijd om te ontdekken... en er gebeurde heel wat. Een mooie tak die na het voelen, betasten, bekijken niet zo mooi bleek - een blad met gaatjes én kleuren die in de zon nog meer kleur kreeg - in een kwetsbare, mossige tak scheen de zon en een minuscuul deeltje van de tak kreeg zo'n glinstering dat het wel een diamant leek. Wat een ontdekking als je de tijd neemt om te kijken. Het maakt je geest open en zet al je zintuigen op scherp zodat schoonheid werd gezien in de zogenaamde lelijkheid. Zo kijken, voorbij alle oordelen en verwachtingen... dat leer je in de mindfulness beoefening. Het wordt een noodzakelijke houding om de reis naar de mooiste plek op aarde aan te vatten 🙂! De wijze, oude soefi meester: Rumi verwoordde dit mooi en prozaïsch: Hij zei: "Voorbij het oordeel van goed en fout (mooi en lelijk) is een open veld, ik ontmoet je daar." Ik doe mijn best om naar dat veld toe te gaan, mij niet te laten afleiden van de aanlokkende zijpaden, die naar schijnbaar mooiere oorden lijden. Maar ook ik ben maar een mens, soms is een zijpad net iets te mooi (om waar te zijn) en dwaal ik af. Laten we elkaar op dat open veld ontmoeten, wanneer is niet belangrijk, zolang je maar poogt het veld te bereiken. Meer prozaïsch: verwoordt klinkt het zo:  "Verder dan ideeën over goed en kwaad, is er een veld. Daar ontmoet ik je. Als de ziel in dat gras gaat liggen, is de wereld te vol om over te praten. Ideeën, taal, zelfs de zin "elkaar" heeft geen enkele betekenis. De bries bij zonsopgang heeft geheimen te vertellen. Ga niet terug naar de slaap. Je moet vragen wat je echt wilt. Ga niet terug naar de slaap. Mensen gaan heen en weer over de drempel waar de twee werelden elkaar raken. De deur is rond en open. Ga niet terug naar de slaap." |